YOUR HEART.

Skóra drży od dotyku. Oczy błądzą. Jesteśmy skrzywdzeni przez przeznaczenie, skazani na zniszczenie, skazani za obłąkanie. Uciekamy nocą do pobliskiego parku gdzie malujemy na chodnikach tęczę. Czarno białą. Białe ścieżki, znane aż za dobrze. Blues gra zagłuszając krzyki zza okna. Idziemy przed siebie, zaglądając ludziom do okien kiedy śpią. A myślimy o tym samym, upadamy ale tego wieczoru wiem, że nikt tak jak ja, nikt nie był tak wysoko. Jesteśmy Ikarem, jesteśmy klątwą dla ludzi zauroczonych naszym milczeniem. Jesteśmy złem, i śmiejemy się śmierci prosto w twarz jadąc ulicą pod prąd. Wszystko dzieje się jak w śnie, chociaż nie zamykamy oczu. Dziś nie jestem dziewczynką, dziś jestem kobietą, która nabija na obcas Twoje serce.

NOTTHINGNESS.

Nikt, kto nie doświadczył kiedykolwiek nicości, nie potrafi pojąć, co ona naprawdę oznacza. Nie mam na myśli żadnej otchłani czy pustki, ale po prostu nieobecność czegokolwiek. Nicość przybiera różne formy, objawia się w obrazach i kształtach, lecz one nie przesłaniają jej prawdziwej natury. Nie istnieje ruch. Nie ma pragnień ani smutku. Nicość nie boli. Ona pochłania.

MAKING PROMISES.

Ciężko złapać jakikolwiek rytm, kiedy się go nie posiada, ale - mimo wszystko - warto próbować, bo być może znajdziemy w tym coś satysfakcjonującego. Nigdy nie byłam dobra w składaniu obietnic. Nie potrafię powiedzieć, że będę, jednak zawsze mogę stwierdzić, że przynajmniej się postaram. 

LIFE.

Życie ma to do siebie, że często zmusza do zastanowienia. Podświadomie nie próbujemy tego procesu zwalczyć, pozwalamy sunąć naszym myślom strumieniami, których źródłami są interesujące konkluzje, nowe poglądy czy cięższe wątpliwości. Mimo wszystko, zaduma stanowi fundament ludzkiej świadomości, niejako prowadząc do rozszerzania początkowo ograniczonych i bardzo ściśniętych horyzontów. Zamyślenie to nie tylko roztargnienie, a refleksja nad samym sobą. Chwila niewinnego egoizmu odżywiająca stłamszony monotonnością umysł. Zastanowienie niewątpliwie jest piękne - pod warunkiem, że pamięta się o umiarkowaniu i pokorze.Nie ruszam tego tematu bez powodu. Prozaiczna, niemal oblana zwykłością, sytuacja sprawiła, że coraz częściej zaczęłam popadać w zadumę. I chociaż to, co mi się przydarzyło, było proste, klarowne i znane, strona, w której kierunku pędziły moje myśli, zadziwiała nawarstwiającymi się komplikacjami, rozległymi labiryntami, obcością i nadzwyczajnością. Zainteresowała mnie bowiem natura ludzkiego umysłu. Zainteresował mnie skomplikowany ciąg przyczynowo-skutkowy, występujący w biologii. Począwszy od neuronu wysyłającego impuls, skończywszy na konkretnym zachowaniu. Pisząc o tym, mam wrażenie, że to błędne koło. Układ nerwowy często porównuję do zamkniętego obwodu elektrycznego. Dopóki jest zamknięty, działa. Niemniej, zaintrygowało mnie konkretne zachowanie, a nie proces jego tworzenia. Mózg możemy przyrównać do komputera. W płacie skroniowym kory mózgowej kresomózgowia znajduje się niewielki ośrodek (hipokamp), który stanowi odpowiednik dysku twardego. Oznacza to, że w nim są przechowywane wszystkie dane, czyli ogólnie mówiąc: pamięć. Wirusem, który może uszkodzić sprawnie działający system, jest amnezja. Amnezja stanowi jednak poważne zaburzenie, wykluczające możliwość pamiętania, dlatego chciałam się skupić na zapomnieniu. Zapomnienie jest delikatniejsze, nie prowadzi do poważniejszych uszkodzeń. Wynika z roztargnienia. Nierzadko się zdarza, że człowiek wytwarza zapomnienie z premedytacją, bo nie chce pamiętać o bolesnych wydarzeniach z przeszłości. Zapomnienie w pewnym sensie stanowi mechanizm obronny dla wrażliwych umysłów, z drugiej strony potrafi wytrącić z życiowej równowagi. Zapominamy o rzeczach, które mieliśmy zrobić, o obietnicach, o położeniu niektórych przedmiotów. To pozornie nieszkodliwe zachowanie, które nie ma prawa wpływać na płynność naszego życia, a jednak! Zapominamy, zgubimy i niezaprzeczalnie tracimy część siebie. 

YOU WILL BE DYING.

Zakładam szpilki, maluję usta na czerwono i tańczę do psychodelicznych melodii. Patrzysz za mną, kiedy idę ulicą kołysząc biodrami. Kiedy cię mijam śmieję się w głos a odpowiada mi echo w mojej głowie. Jest zabawnie, zlizuję likier z wisienki, bawię się w kotka i myszkę, myślę, że mogę dziś być kim chcę. Kiedy zbliżysz się za bardzo zanurzę Twoją twarz w wodzie i będę patrzeć na bąbelki uchodzące z Twoich przerażonych ust, bąbelki które pojawiają się coraz rzadziej, aż w końcu znikają na dobre. Będę obserwować Twoje palce zaciskające się na mojej ręce. Będę liczyć owce, przyglądać się niebu, a Ty będziesz zdychać.

Teraz tańcz. Pass this on.

ADMIRATION WITH SPACE-TIME CONTINUUM.

Powinnaś zachwycać się tym odpryskiem czasoprzestrzeni, który czasem daje o sobie znać, dziewczynko. Wyjrzyj przez brudną szybę autobusu, przypatrz się nocy, która wymyka się spomiędzy opadających liści i zadamawia się na dachach domów. Pomyśl o tym i o tulących się do siebie latarniach, wspomnieniu kolorowych świateł w przydymionych ciemnościach, formowanych na czubkach palców słowach. Nawet jeśli na powierzchnię skojarzeń wypływają najpierw negatywne konotacje, a niezagojone rany pchają się pod zbyt ostre paznokcie - zignoruj je. Bo możesz, dziewczynko. I go where I please, I walk through walls, I float down the Liffey. Bo jeszcze czemuś w tobie zdarza się krzyczeć. Jeszcze zdarza ci się łykać hausty powietrza, dziewczynko, energia potrafi wpędzić zakończenia nerwowe w ruch, muzyka rozluźnić ucisk na wysokości mostka, a głos napiąć skórę i utrzymać krew, zmieszaną krew, zmieszaną z twoją na wiek, w plątaninie kanałów i ujść.

MELANCHOLY FEAR IN THE END RETURNED.

Jesienny lęk w końcu powrócił - właśnie teraz kładzie on swój wielki, ciężki łeb na twoim ramieniu. Ta świadomość zawiązuje twój żołądek na supeł, napiera na klatkę piersiową. Nie możesz swobodnie oddychać, dziewczynko, coś wspina się przełykiem, wypełnia przeponę. Przesuwa się pod językiem, pozostawiając za sobą gorzki posmak i spierzchnięte wargi. Teraz możesz zobaczyć. Czego się boisz? Czy nieumiejętność udzielenia na to, tak podstawowe, pytanie nie niepokoi cię choć trochę? A to, co myślisz, niewiele znaczy.Opowiedz o swoich lękach, dziewczynko. Spisz je, opisz. Przedstaw każdy objaw, który nie daję ci spać lub wsuwa się pomiędzy sny. Cień, który każe ci spoglądać za siebie. Odgłos wymuszający przyśpieszenie kroku. Wypisz z siebie to, czego chciałabyś się pozbyć. Może zniknie z twojego życia, dziewczynko, i już nie wróci?

HAPPINESS WITHIN FOUR WALLS.

I mimo wszystkiego, co się stało, nie ograniczam już do (nie) szczęścia w czterech ścianach. Wiem, że nie zawsze trzeba stać w miejscu, o że nie zawsze jest dobrze, ale kiedyś wszystko się ułoży. Zaczynam się zmieniać. Nie wiem czy na lepsze, czy na gorsze. Zmieniam się "duchowo" oraz wizualnie, co nikt może mnie nie popierać. Muszę być dobrej myśli, mimo że chciałabym kogoś obok, chciałabym może czasem po prostu zbyt wiele.

MECHANISM OF TENDERNESS.

Stworzyłam mechanizm czułości. System odruchów potrzebnych i niepotrzebnych; niewielki guzik "resetu", który nacisnę wtedy, gdy popełnię błąd. 

SENSES ARE MAD.

Zmysły szaleją od nadmiaru wolności. Język nie nadąża za myślą. Liżesz skórę, czujesz napływające pragnienie. A potem odchodzisz z niedosytem.

A LIFE THUMPED.

Kiedy zdarzyło ci się prowadzić rozmowę, w której słowa potykały się o siebie, prześcigając w możliwości wyrwania się z pustki powtórzeń i ech? O ileż razy więcej zdarzyło ci się unosić w palcach rozkładającego się trupa banalnych wymian zdań o pogodzie czy szkole? Słowa są jak tłuste ryby, otwierają pyski, nie mówią nic... Martwe rozmowy rozpadają się w proch, osiadają na języku czy wargach. Duszą tętno w zarodku, krew zamarza. Coś w tobie stawia opór, dziewczynko, każe wracać myślami chociażby do, pozornie nieistotnych, wieczornych kawiarni, piątkowego dialogu odbić ze szkła. Dlatego też nachodzi cię myśl o pewnym chłopcu, dziewczynko. Rozmowy z nim miały puls, w jego słowach tętniło życie. 

WHEN I WILL BURST - I WILL COME BACK.

Trochę za dużo rzeczy mnie otacza; są duszące i przytłaczające. Jestem, narazie nieporadnie i bez większych efektów, ale kiedy wybuchnę, wrócę.

PLEASE, HELP ME.

Kolejny raz w odbiciu własnej świadomości, kiedy to kładę się pod pochmurnym niebem, serce na moment usypia. Zacina się dając jedyny sam fakt tego co potrafi zrobić wiatr, który zgrabnie już plętał się pomiędzy palcami. Dobrze pamiętam ten dotyk rzeczywistości. Ten śpiew u poranka dnia.Nie wiem co mówić już. Brak mi słów do określenia siebie. Znikam. Wiem, że skrywam się w sobie z czasem coraz głębiej.

Proszę, pomóż mi..

I APOLOGISE.

Sens istnienia jest dla mnie nadal wielką zagadką. W ułamkach sekundy, czyjeś życie może ulec całkowitej zmianie. Zrozumienie to poprzez zniknięcie z kuli ziemskiej. Gdzie się podziałeś? Istoto.. Gdzie odeszłeś? Wołam spomiędzy popękanych warg, które łakną czyjegoś dotyku. Przemierzam kolejny raz zmęczonymi oczami po galaktyce. Znów Twoja twarz mi się jawi. Znam za dorze reakcję Twojego serca. Za bardzo znam również Twoją dumę. To jednak jest najważniejsze? Pokazanie innym swoje zobojętnienie.. Siebie samego spowitego jedynie nudą? Usiądźmy jak kiedyś. Niech łzy kolejny raz płyną, byśmy mogli posmakować wzajemnie ich smaku. Usiądź tu przy mnie i bądź. Chodź na kolejne ułamki sekund. Wciąż proszę o lepsze jutro.

Przepraszam.

FINGERS ARE MISTAKEN.

Palce błądzą, gubią się w zagłębieniach skóry, delikatnie badają teren, teren prywatny...? Myślimy i czujemy za dużo, nasze przekleństwo i szczęście, dłonie umazane farbą, wiatr we włosach, odgłos zamykanych drzwi pociągowych, żal do świata wykrzyczany w przestrzeń. Mogliśmy mieć wszystko, zrezygnowaliśmy z tego na własne życzenie. Zacząć zaczynać, każdego dnia parzyć świeżą kawę i czytać nowe książki. Ciało bezładnie leży na środku ulicy, oczy wypatrują gwiazd.

I HOPE IN MYSELF MUCH.

Myślę, że na nowo się odnalazłam, w jesieni, pięknie świata, słowach, niedopowiedzeniach. Chcę stworzyć coś swojego, wierzę, że mi się to uda. Potrzebuję zacząć na nowo. Mam w sobie dużo nadziei.

SWEET.

Słodko - gorzka świadomość skóry, która chciałaby jednocześnie wyjść poza i przebywać w samym centrum wydarzeń. Melancholia tkanki łącznej, ona grubą warstwą próbuje oddzielić cię od wrzasków dnia. Pod powiekami przesypuje się piasek, jednostajny szum upadków ziaren budzi cię w środku nocy. Cóż na to poradzisz, dziewczynko? Pod powieki ciemność wpuść. Tęczowe lakiery do paznokci za nic nie chcą rozjaśniać ciemnych splotów emocji, a gdzieś w tobie mieszka dziki kot, który furią reaguje na zmęczenie czy smutek. Ale jeszcze pod skórą tętni życie - ono, być może ze zdwojoną szybkością, ślizga się w zamkniętym układzie żył. Gdyby tak, dziewczynko, krążyć wśród nocy naszego życia ze ślepym posłuszeństwem krwi w jej zamkniętym obiegu.

THINK ABOUT US.

Ten kraj to miejsce mialo być przecież inne. Gdy patrzę w Twoje oczy, może wciąż jestem naiwna, lecz gdy patrzę w nie, czuję, że minie wszystko co jest złe lecz nic nie zostało z moich marzeń, z moich planów - zobacz. Mam dosyć iść tak bez planu, wciąż od nowa. Zaczynać coś, nie kończyć.. Pomyśl o nas. Naprawdę ciężko będzie nam się nie rozłączyć..

YOU CAN SEE ME BEHIND THE PANE.

Widzisz mnie za szybą; niewyraźną mogiłę, umykający światłu wrak. Słyszysz szept docierający do Twoich uszu w postaci bezgłośnego larum - to nie ja, to zwierzę, które w sobie trzymasz - pięknie!, jakże niewinnie pachnie okrutność.