Ciągle mówisz ile znaczy dla Ciebie ten kawałek nieba, pod którym jedynie w odnalezionych w stosu dniach się kładziemy. Oddychasz znów tym samym powietrzem, które nie zdążyło się przesiąknąć monotonnością. Zawsze jest coś nowego. Kiedy to kolejny raz patrzymy na niebo bezwietrzne. Ocean spokoju. Nazajutrz powtórny hałas stosunkowych myśli innych. Ta zimowa noc, którą spowił wiatr. Znowu ten dawny głos w pokoju obok. Znowu. Cichy szelest naszych myśli uderza się o porcelanę z której własnie sączysz herbatę. Tą zieloną, która koi Ciebie. Mów mi proszę, mów ciągle w co potrafisz brnąć w swoich urojonym świecie. Istniejemy tam My? A może to nadal ta sama ziemia po której stąpamy teraz..? Czekam na kolejny odzew. Czekam, jednak aż do chwili.
~*~
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz